นิทาน “ดาบสองคม”

612
เป็นสำนวนไทย ความหมายว่า “มีทั้งประโยชน์และโทษ”หรือ “ทำร้ายได้ทั้งคนอื่น และทำร้ายทั้งตัวเอง”
 
มีที่มาของสำนวนนี้มาจากอาวุธดาบสองคมในยุคโบราณ
ซึ่งเราไม่ค่อยพบเห็นอาวุธจำพวกดาบสองคมในพิพิธภัณฑ์อาวุธทางบ้านเราสักเท่าไหร่
 
ดาบสองคมในไทยเคยมีใช้มาก่อนไหม ตอบได้ว่า “มี”
แต่อยู่ในฐานะ “เครื่องยศ” และ “เครื่องประกอบพิธีกรรม”เป็นส่วนใหญ่
 
เพราะอะไร
 
สองนึกภาพว่าเราถือดาบสองคมไปรบ แล้วถูกโล่ใหญ่เท่าประตูบ้านกระแทก ไอ้คมหลังนี่แหละที่จะเฉาะเข้าหน้าเรา
หรือจวนตัวต้องประคมรับดาบแล้วเอาไม่อยู่ คมหลังเด้งเข้าหน้าเราอีก(เพราะมันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้หวดฟัน สับ ตัด และรับอยู่แล้ว)
 
จึงเป็นที่มาของสำนวน “ดาบสองคม” “ฟันเขาได้ ก็ฟันเราได้”
ดาบสองคมถูกออกแบบมาให้ใช้กับวิชาของมัน มีวิธีใช้เฉพาะตัวอยู่
 
เพียงแต่ชนชาติในแถบนี้ไม่คุ้นเคยและฝึกฝนในวิชาดาบที่มีคมเดียวเป็นหลัก เมื่อนำดาบสองคมมาใช้ จึงเป็นภัย
 
เพราะความไม่เข้าใจในตัวตนของสิ่งนั้นอย่างถ่องแท้ จึงก่อให้เกิดทั้งประโยชน์และโทษ
 
ดังนั้น “ในเมื่อเราไม่เข้าใจมัน”“ก็จงยอมรับมันซะ” แล้วทำให้มันเข้ากับเราเสีย
 
ท้ายที่สุดดาบสองคม ยังถูกนำมาใช้ในสงคราม แต่ปรับมาใช้ในรูปแบบของ “ใบหอกสองคม” แทน
 
———–
 

** จงเข้าใจสิ่งใดๆให้ถ่องแท้ และหาวิธีนำมาใช้ให้เข้ากับเรา

ไม่อย่างนั้น มันจะกลายเป็น “ดาบสองคม”

———–

เขียนโดย : “เจ้าคุณ”