นิทานเรื่อง “ขึ้นดอย”

330

ยอดเขาอันสูงเสียดฟ้า
เป็นจุดหมายปลายทางที่ท้าทายความฝันผู้คนให้ขึ้นไปพิชิต
นักสำรวจกลุ่มหนึ่งต้องการเดินทางพิชิตยอดเขาซึ่งน้อยคนนักจะไปถึง
.
แผนที่ไม่ระบุเส้นทางขึ้นสู่ยอดเขา
มีข้อมูลตามคำบอกเล่าจากชาวบ้านบริเวณนั้นประกอบ
แต่เจ้ากรรมข้อมูลกลับบอกเส้นทางการขึ้นไม่ตรงกัน
ข้อถกเถียงจึงเกิดขึ้นภายในกลุ่ม
.
แต่ละคนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง
ที่จะเลือกเส้นทางที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับการเดินทาง
.
เมื่อความเห็นต่างๆหาข้อสรุปไม่ได้ ทุกคนจึงมีมติว่า
ให้แยกกันเดินตามทางที่ตนคาดว่าดีที่สุด
ไม่ว่าใครขึ้นไปถึงก่อนให้ตั้งแคมป์รอสมาชิกเดินขึ้นไปจนครบ
.
แต่ละคนแยกย้ายกันไปตามทางที่ตนเชื่อมั่น
บ้างเจอแนวลำน้ำไหลเชี่ยว บ้างเจอแนวแง่หินแหลมคม
บ้างเจอทางเดินแคบเลียบหน้าผา บ้างพบเห็นทิวทัศน์สวยงาม บ้างพบสัตว์ป่า
.
ไม่ว่าจะพบอะไร ทุกเส้นทางย่อมมีความลำบากและอุปสรรคในตัวของมัน
.
สมาชิกใช้เวลาหลายวันหลายคืนกว่าจะถึงยอดเขา
วันละคน สองคน จนถึงคนสุดท้าย ครบทีม
.
แต่ละคนต่างเล่าเรื่องประสบการณ์ที่ตัวเองพบระหว่างการเดินทาง
.
ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะขึ้นเขาด้วยทางไหน ก็ต้องไปบรรจบกันที่ยอดเขา
.
ชีวิตคนเรามีทางเลือกเดินมากมายเพื่อไปสู่ฝั่งฝัน
.
แต่ท้ายที่สุด ถ้าเราไม่ย่อท้อ เราจะไปถึงความสำเร็จตามฝันเหมือนกันหมด
ที่สำคัญ
.
ประสบการณ์ระหว่างทางไปนั้นคือเรื่องราวที่เราจำนำไปเล่าขานถึงคนรุ่นต่อไป
.
ร้อยเรียง เรียบเรียง และตกผลึกเป็นแนวทาง ให้เป็นบทสรุปต่อคนรุ่นต่อไป
.
ว่าเราควรเดินขึ้นเขาทางไหนที่รวดเร็วที่สุด เหนื่อยน้อยที่สุด เพื่อไปให้ถึงยอดเขา
.
เขียนโดย : “เจ้าคุณ”