นิทาน “ข้อคิด จากชาวมองโกล”

1156

ในดินแดนอันกว้างใหญ่ของทุ่งหญ้าเสต็ป ดินแดนมองโกเลีย
ชาวมองโกลดำรงชีพแบบดั้งเดิมโดยเปลี่ยนแปลงไปไม่มากนักจากบรรพชน
เป็นชนเร่ร่อน เลี้ยงสัตว์ไว้เป็นพาหนะและอาหาร โดยอาหารจานหลักยังเป็นเนื้อ

ไม่มีการเพราะปลูก แตกต่างจากพวกเราที่เป็นสังคมเอง มีระบบเกษตรกรรม
แน่นอนว่าระบบขับถ่ายของพวกเขาต้องมีปัญหาแน่ๆ หากกินแต่เนื้อทุกมื้อทุกวัน
ทั้งอาจประสบพบเจอกับโรคขาดสารอาหาร วิตามินที่จำเป็นต่อร่างกาย
แต่ทำไมเขายังดำรงชีพอยู่ได้อย่างยาวนาน แถมยังขยายดินแดนไล่ฟาดฟันชาวบ้านชาวเมืองไปครึ่งโลก
ทุกอย่างมีคำตอบในวิถีชีวิตองชาวมองโกล

วิตามินที่หาไม่ได้จากพืช แต่สัตว์เลี้ยงพวกเขากินพืชเป็นอาหาร จึงได้รับวิตามินเมื่อนำสัตว์มารับประทาน
ต้องกินสด เลือดสด เพื่อให้ได้รับวิตามินเต็มที่ เนื่องจากความร้อนอาจทำลายวิตามิน
แต่พวกเขาก็ยังมีกรรมวิธีปรุงสุกโดยการย่าง และต้มโดยใส่หินที่มีแร่ธาตุผสมอยู่ เพื่อเสริมแร่ธาตุในร่างกาย
ส่วนระบบขับถ่าย มีเหล้านมม้าและนมบูด (เข้าใจว่าน่าจะคล้ายนมเปรี้ยวหรือโยเกิร์ต)
ซึ่งมีจุลินทรีย์ในการช่วยย่อยอย่างที่เราทราบกันดี

แม้จะขาดบางสิ่ง ก็คิดอีกสิ่งขึ้นมาทดแทน สิ่งที่ขาดได้
“ไม่มีก็ต้องหา หาได้ต้องรีบต่อยอด”
เกิดเป็นคนไม่ได้เกิดมาให้ท้อ ชีวิตต้องสู้ และดิ้นรน

เขียนโดย : “เจ้าคุณ”